Ένα ραδιοφωνικό νυχτολόγιο

Κι απόψε οι Νύχτες του Ραμόν, μετακινούν τη βελόνα ενός ξύλινου ραδιοφώνου και ανιχνεύουν τους μακρινούς τόπους των πομπών που διαχέουν φωνές στο ερτζιανό σύμπαν. Φωνές της μέρας και της νύχτας...
Τρυπώνουν οι Νύχτες του Ραμόν σ’ ένα φορητό τρανζίστορ κι επιχειρούν να λύσουν τις απορίες ενός πιτσιρικά για το πλήθος των αθέατων φωνών ως τη στιγμή, που με παράσιτα και παρεμβολές, έγινε κι ο ίδιος από δέκτης, πομπός...
Πλάσμα της νύχτας ο Ραμόν! Πλάσμα της νύχτας και των σκιών. Επέλεξε να αντλεί και να εξαντλεί τις στιγμές του στο μεσοδιάστημα μεταξύ μύθων και πραγματικότητας εκεί που συνομιλούν δράκοι και μάγισσες, νεράιδες και ξωθιές, ήρωες και αντιήρωες...
Συντροφιά με τους ήρωές του σηκώνει άγκυρες και μπαρκάρει στους βυθούς της Ταγγέρης, της Καζαμπλάνκα, του Πόρτο Αλέγκρε, της Μπούρμα μέχρι τη Πέργαμο και τη Μπαστιά...
Και ξεδιψάνε με νερό θαλασσινό του Καββαδία στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί μιας γοργόνας με ορμητήριο το λιμάνι της Σαλονίκης...
Καλή σας ακρόαση! Καλό μας ταξίδι!
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


«Τα κείμενα γράφτηκαν στις μέρες και τις νύχτες της μεγάλης σιωπής του κόσμου που έφερε η πανδημία, αλλά και στις εποχές που η ζωή ξαναβρήκε τη θέση της στους δρόμους των ανθρώπων. Είναι γραπτές απόπειρες ενός ραδιοφωνικού παραγωγού, όπως ακούστηκαν στις εκπομπές των ραδιοφώνων της Θεσσαλονίκης που τον στέγασαν. Είναι ένα αντίδωρο για τις νύχτες ακρόασης που μου χάρισαν οι νυχτερινοί μου συνοδοιπόροι και τα ζήτησαν σαν διαπιστευτήρια φιλίας στη νοητή γραμμή που μας ένωσε. Η μόνη τους αγωνία ήταν να σμιλέψουν τη ραδιοφωνική ατμόσφαιρα που χρειάζονται οι ακροατές για να ταξιδέψουν το μέσα τους ταξίδι.»
Νίκος Μοσχόπουλος