Ο Γιώργος Σταυριανός είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες – μια αστείρευτη πηγή ευαίσθητων, ατμοσφαιρικών μελωδιών. Αλλά ταυτόχρονα, είναι και ένας εξαιρετικός στιχουργός, ένας δεινός χειριστής του ποιητικού λόγου. Αυτή τη δεύτερη, λιγότερο προβεβλημένη ιδιότητά του έρχεται να φωτίσει το βιβλίο Γιώργος Σταυριανός – Παιδί του ανέμου. Στίχοι και κείμενα σε επιμέλεια Ηρακλή Οικονόμου, που συγκεντρώνει το σύνολο των στιχουργικών δημιουργιών του, συνοψίζοντας μια λαμπρή πορεία τεσσάρων δεκαετιών, από την Έρημη πόλη του 1982 στο Λύκε, λύκε είσαι εδώ; του 2021. Το βιβλίο συνοδεύεται από ανέκδοτους στίχους του δημιουργού, άλλα κείμενά του δοκιμιακού χαρακτήρα και δύο παλαιότερες συνεντεύξεις του, καθώς και από πλούσιο και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό.

Γνωρίζουμε όλοι τον Γιώργο Σταυριανό τον μελωδό. Με το Παιδί του ανέμου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος υποδεχόμαστε για πρώτη φορά με τρόπο οργανωμένο τον Γιώργο Σταυριανό τον στιχουργό και ποιητή!


«Όσο για τα βασικά μοτίβα της στιχουργικής του Σταυριανού, με διαφορά το κυρίαρχο είναι η μνήμη. Ο Σταυριανός είναι ο κατεξοχήν στιχουργός της θύμησης, της αναπόλησης και της προσκόλλησης, της αδύνατης λήθης. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις; «βούρκωσε ο ατμός της μνήμης» και «σαν μνήμες που δεν φτάσανε ποτέ στη γη» και «όλο σε φέρνω κοντά με τη σκέψη» και «ποτάμι ο χρόνος βαθύ και σκοτεινό» και «πόρτες σφαλιστές που ανοίγουνε στο χτες» και «πάσχισα να θυμηθώ» και «ποτέ μη με ξεχνάς» και «μη βλέπεις που σιωπώ σαν γίνονται όλα μνήμη». Ο Σταυριανός επιστρέφει συνεχώς – στο Νανσύ και στο Ρέθυμνο, σε νύχτες μαγιάτικες και στην κρύπτη των αιώνων, σε τόπους ανιστόρητους και σε ξεχασμένες χώρες, στο παλιό παραμύθι και στην παλιά μουσική. Ακόμα και οι τίτλοι των ορχηστρικών του προδίδουν αυτή την έμφαση: Μνήμη, Παιδικό δωμάτιο, Τα όρια του βλέμματος – μελωδίες εμπνευσμένες από ένα βλέμμα στραμμένο σε μια αέναη παιδική ηλικία.

Δεν είναι όμως μονόπλευρα μελαγχολικός ο Σταυριανός. Γιατί για όλες τις «μέρες που φύγαν» υπάρχουν οι «μέρες που θα ’ρθουν» και γιατί εν τέλει η μνήμη δεν καταπνίγει το αίτημα του ονείρου: «πριν ξεχαστούμε μες στη λήθη, τ’ όνειρό σου στείλε μου». Κι εκεί, νομίζω, βρίσκεται η δύναμη του Σταυριανού – στην αντίφασή του, στη διαλεκτική πάλη της μοναξιάς με τον ερχομό σου. Και κάπως έτσι στο τραγούδι του παραμένει «ο δρόμος ανοιχτός, μοιάζει ποταμός» και η αναζήτηση δεν παύει και το παραμύθι του έρωτα αρχινάει ξανά σε φλογισμένα δάση και σε απάτητες αμμουδιές.»

Από την εισαγωγή του Ηρακλή Οικονόμου

Περιεχόμενα

• Leaving again, Αφήγηση: Κάτια Δανδουλάκη, Codes, 2006
  
• Nothing but the sea, Αφήγηση: Κάτια Δανδουλάκη, Codes, 2006
  
• The child and the sea, Αφήγηση: Κάτια Δανδουλάκη, Codes, 2006
  
• Άγνωστη μοίρα μου, Κατερίνα Βλάχου, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Αέρας κατεβαίνει, Μίλτος Πασχαλίδης, Η πηγή των θαυμάτων, 2017
  
• Ακραίες παραστάσεις, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Άλλη μια μέρα, Γεωργία Λάκη, Το πιο μεγάλο ψέμα, 1998
  
• Αποχαιρετισμός, Αργύρης Κούκας, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Βρέχει απόψε στη Μαδρίτη, Βάλια Τσιριγώτη, Βρέχει απόψε, 2023
  
• Δεν ήταν όνειρο, Μαρία Δημητριάδη, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Είχες χρόνια να περάσεις, Γιώργος Σταυριανός, Το πιο μεγάλο ψέμα, 1998
  
• Έλα απόψε, Κώστας Μάντζιος, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Ελένη, Κώστας Μάντζιος, Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία, 1995
  
• Επιστροφή, Νίκος Γράψας, Άνεμος είναι..., 1990
  
• Επιστροφή στο Ρέθυμνο, Αφήγηση: Κάτια Δανδουλάκη, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Εποχή, Πάνος Παπαϊωάννου, Πέρασες..., 2012
  
• Ζεις πια μακριά μου, Ισιδώρα Σιδέρη, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Ζεστή Κυριακή, Φοίβος Δεληβοριάς, Η πηγή των θαυμάτων, 2017
  
• Η αγάπη σου ήταν γεράνι, Αργύρης Κούκας, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Η κρύπτη των αιώνων, Παντελής Θεοχαρίδης, Πού να τελειώνει η θάλασσα, 2000
  
• Η χθεσινή ημέρα, Ισιδώρα Σιδέρη, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Ήθελα να 'μουνα παιδί, Αργύρης Κούκας, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Ήσουνα παιδί του ανέμου, Σάκης Μελίτος, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Θα σ' αναζητώ, Μαρία Κανελλοπούλου, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Θα στο πω μια βραδιά, Πένυ Ξενάκη, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Θεσσαλονίκη, Παντελής Θεοχαρίδης, Πού να τελειώνει η θάλασσα, 2000
  
• Καημός της φυσαρμόνικας, Μαρία Δημητριάδη, Έρημη πόλη, 1982
  
• Καθαρός ουρανός, Ισιδώρα Σιδέρη, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Και το πλοίο φεύγει, Νίκος Γράψας & Δημήτρης Λέκκας, Άνεμος είναι..., 1990
  
• Κάλεσμα, Χρίστος Τσιαμούλης, Άνεμος είναι..., 1990
  
• Καλοκαιριού λειωμένο χρυσάφι, Ντίνα Γιακουμάκου, Κι η κολοκύθα έγινε πάλι άμαξα, 2010
  
• Καλώς ήρθες φίλε, Μελίνα Ασλανίδου & Παντελής Θαλασσινός, Πέρασες..., 2012
  
• Κι η κολοκύθα έγινε πάλι άμαξα, Αναστασία Μουτσάτσου, Ώρες μου χρωματιστές, 2005
  
• Κλείσε τις πόρτες, Μαρία Κανελλοπούλου, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Κόλαση με παράδεισου κλειδιά, Οπισθοδρομικοί & Κώστας Γανωτής, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Λάτρεψα τα σημάδια, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Λίμνη το φως, Καλλιόπη Βέττα, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Λύκε, λύκε είσαι εδώ;, Δώρος Δημοσθένους, Λύκε, λύκε είσαι εδώ;, 2021
  
• Μ' ένα καινούργιο παραμύθι, Σάκης Μελίτος, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Μα εσύ γελάς σαν πρώτα, Νίκος Γράψας, Άνεμος είναι..., 1990
  
• Μακριά τα χελιδόνια, Κώστας Μάντζιος, Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία, 1995
  
• Μάταιο πλήθος, Γιώργος Σταυριανός, Άνεμος είναι..., 1990
  
• Μέρες που φύγαν, Μαρία Δημητριάδη, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Μη βλέπεις που γελώ, Βασίλης Λέκκας, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Μη με ρωτάς, Αργύρης Κούκας, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Μια παλιά μουσική, Ανδρέας Μικρούτσικος, Έρημη πόλη, 1982
  
• Μια του κλέφτη, Μανώλης Μητσιάς, Κι η κολοκύθα έγινε πάλι άμαξα, 2010
  
• Μνήμη, Φίλιππος Σοφιανός, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Μου 'πες πως θα με βρεις, Κώστας Μάντζιος, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Νύχτα που δεν ξημερώνει, Αργύρης Κούκας, Δέκα παιδικοί καημοί, 1985
  
• Ο αμαρτωλός, Βασίλης Γισδάκης, Η πηγή των θαυμάτων, 2017
  
• Ο ερχομός σου, Μαρία Κανελλοπούλου, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Ο ταξιδιώτης, Μαρία Δημητριάδη, Έρημη πόλη, 1982
  
• Ο Χορός της Σαλώμης, Γλυκερία, Ώρες μου χρωματιστές, 2005
  
• Οι σιωπές, Μαρία Δημητριάδη, Έρημη πόλη, 1982
  
• Οι φόβοι του μεσημεριού, Αφήγηση: Κάτια Δανδουλάκη, Οι φόβοι του μεσημεριού, 1986
  
• Όλη η ζωή μας, Κώστας Μάντζιος, Καθαρός ουρανός, 1993
  
• Παντοτινοί φυγάδες, Παναγιώτης Καλαβόκας, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, Κατερίνα Βλάχου, Το χρώμα της μνήμης, 2003
  
• Πέρασες..., Πάνος Παπαϊωάννου, Πέρασες..., 2012
  
• Περιπλάνηση, Χρίστος Τσιαμούλης, Άνεμος είναι..., 1990
  [...]