Ο Μάνος Λοΐζος, στα σαράντα πέντε μόλις χρόνια που έζησε ανάμεσά μας κρατούσε τις ψυχές ολωνών μας, κι άλλοτε τις νανούριζε, άλλοτε τις αλάφιαζε, άλλοτε παιχνιδιάρικα μ’ ένα δελφινάκι τις σεργιανούσε μεσοπέλαγα στου Έρωτα την προσμονή, κι άλλοτε με νότες μπλαβιές, με mal du depart, κερνούσε πικρό γλυκό του κουταλιού…
Ένας τέτοιος δημιουργός και οι δημιουργίες του δεν εξαντλούνται, δεν μπορούν να εξαντληθούν, στις 300 σελίδες ενός βιβλίου. Σε όσες σελίδες, οποιουδήποτε βιβλίου!
Όμως η προσπάθεια αυτή του «Μετρονόμου», με την έκδοση «Μάνος Λοΐζος. Απ’ τη μνήμη στην καρδιά», την οποία επιμελήθηκε ο Θανάσης Συλιβός και το εξώφυλλό της φιλοτέχνησε ο Πέτρος Παράσχης, ξεχωρίζει γιατί είναι έργο φτιαγμένο από καρδιάς!
Στις εμπλουτισμένες με σπάνιο φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα αρχείου σελίδες του συγκεντρώνεται οτιδήποτε έχει σχέση με τον σπουδαίο δημιουργό: η διαδρομή του (Αλεξάνδρεια – Αθήνα – Μόσχα), η πλήρης εργογραφία (μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο) και δισκογραφία του, οι λιγοστές συνεντεύξεις του, κείμενα γραμμένα από συνεργάτες και φίλους του (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Φώντας Λάδης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Νεγρεπόντης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Κωστούλα Μητροπούλου, Νότης Μαυρουδής κ.ά.), σελίδες από σημειώσεις του, γράμματά του από ευτυχισμένες εποχές αλλά και άλλα, από το κρεβάτι του νοσοκομείου…
Ένα βιβλίο που όταν το κλείνεις μετά την τελευταία του σελίδα τα χέρια αρνούνται να το αφήσουν, σαν ν’ αρνείται η ψυχή να συγκατανεύσει στον αποχωρισμό…


[...] Αναρωτιέμαι συχνά τι είναι αυτό που κάνει τον Μάνο Λοΐζο να είναι συνέχεια κοντά μας... Πιστεύω, τα ίδια του τα τραγούδια. Μέσα από αυτά κατάφερε να μας κάνει να καταλάβουμε τι σημαίνει αγάπη, έρωτας, διαμαρτυρία, κοινωνική δικαιοσύνη. Διαλεχτά ένα προς ένα, ακόμα και σήμερα ακούγονται τόσο φρέσκα σαν να γράφτηκαν μόλις χτες.
Περνούν από γενιά σε γενιά με μεγάλη ευκολία. Και αυτό γιατί ο ανεπανάληπτος δημιουργός τους δεν περιορίστηκε μόνο στις καθιερωμένες λαϊκές φόρμες· αναζήτησε και βρήκε την ελευθερία στη μελωδία, που σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές και ψαγμένες ενορχηστρώσεις έκανε τα τραγούδια του να γίνουν διαχρονικά. Υπήρξε ένας από τους λίγους εκείνους καλλιτέχνες που στην κάθε τέχνη ανοίγουν νέους δρόμους, και η απουσία τους αφήνει ένα μεγάλο κενό· πολύ μεγαλύτερο, μάλιστα, όταν χάνονται τόσο νέοι.
Μπορεί η μουσική του κατάρτιση να ήταν συγκριτικά περιορισμένη, αλλά ήταν γεννημένος μελωδός! Τα σαράντα πέντε χρόνια της ζωής του ήταν πολύ λίγα για να εξαντλήσουν όλες τις μελωδίες που κουβαλούσε στις φλέβες του.
Ακούγοντας τη ζεστή φωνή του Μάνου στα τραγούδια του κοινωνείς άμεσα με την παιδική αγνότητα και την ευαισθησία του. Γιατί ο Μάνος Λοΐζος ήταν ο φίλος της καρδιάς.
Ίσως να παρασύρομαι από συναισθηματισμούς, αλλά όταν κάτι σου έχει γίνει βίωμα, έχεις δεθεί μαζί του, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.
Σκοπός αυτής της έκδοσης, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, δεν είναι η αποτίμηση της δουλειάς του ή η αγιογραφία του. Στις σελίδες που ακολουθούν προσπάθησα -μέσα από προσεκτική επιλογή- να συγκεντρώσω οτιδήποτε έχει σχέση με τον Λοΐζο: το έργο του, τις λιγοστές συνεντεύξεις του, κείμενα που έγραψαν γι' αυτόν φίλοι και συνεργάτες του, διάφορες σκέψεις του· την ψυχή του... Θέλω μέσα από το υλικό αυτό ο αναγνώστης, και ειδικά τα νέα παιδιά, να έχουν μια συνολική εικόνα για τη ζωή και το έργο του Μάνου Λοΐζου.
Του Μάνου Λοΐζου που πέρασε απ' τη μνήμη στην καρδιά...

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]

Περιεχόμενα

— Πρόλογος
— Μουσικό οδοιπορικό
• Στην Αλεξάνδρεια
• Τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα
• Οι Λαμπράκηδες
• Ο Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής
• Η συναυλία στο Ακροπόλ
• Ξημερώνει Πρωτομαγιά
• Για της Μυρσίνης την ποδιά
• Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα
• Στη μεγάλη οθόνη
• Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο
• Ήταν μια λέξη μοναχά, ελευθερία
• Στη δουλειά και στον αγώνα
• Τίποτα δεν πάει χαμένο
• Το τελευταίο ταξίδι
— Έγραψαν για τον Μάνο Λοΐζο
• Αντίο Μάνο - του Φώντα Λάδη
• Εντιμότατος απέναντι στην τέχνη - του Γιάννη Νεγρεπόντη
• Ο συνθέτης του Δρόμου - της Κωστούλας Μητροπούλου
• Ποτάμια μελωδίες - του Λευτέρη Παπαδόπουλου
• Ελληνοποίησε την όψη της δυτικής μουσικής - του Δημήτρη Χριστοδούλου
• Στο καλό, ή, ένα γεμάτο χαρά καλωσόρισες - του Μανώλη Ρασούλη
• Το τραγούδι του σαν το σταφύλι - του Μίκη Θεοδωράκη
• Ποτέ δεν ξεχνιέται - του Γιάννη Ρίτσου
• Ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα - του Χρήστου Λεοντή
• Γελαστός και καλοσυνάτος - του Στέλιου Καζαντζίδη
• 'Μέγγουλη, ώρα να πονέσουμε' - του Γιώργου Μέγγουλη
• Και δεν ήσουν ούτε σαρανταπέντε χρονώ! - του Δημήτρη Γκιώνη
• Μάτια μελαγχολικά... - του Νότη Μαυρουδή
• Ο Μάνος Λοΐζος και το όνειρο - του Γιάννη Κοντού
• Οι τελευταίες συναυλίες - του Δημήτρη Κατοίκου
• Όλα τον θυμίζουν - του Ηλία Κατσούλη
• Γυρεύοντας την αμοιβή σου απ' τη σιωπή και το τραγούδι - της Αγγελικής Μητροπούλου
— Συνεντεύξεις
• Συνέντευξη στον Γ. Λεονταρίτη (Εφημερίδα 'Εβδομάδα', 13.7.1966)
• Συνέντευξη στην εφημερίδα 'Αυγή' (27.8.1966)
• Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιώνη για τα 'Νέγρικα' (Εφημερίδα 'Δημοκρατική Αλλαγή', 27.12.1966)
• Στρογγυλό τραπέζι με τον Δημήτρη Γκιώνη και νέους συνθέτες (Εφημερίδα 'Δημοκρατική Αλλαγή', 20.3.1967)
• Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιώνη (Περιοδικό 'Τετράδιο', Φεβρουάριος 1975)
• Συνέντευξη στον Γιώργο Κυριαζίδη (Περιοδικό 'Μουσική', Ιούνιος 1979)
• Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιώνη (Εφημερίδα 'Ελευθεροτυπία', 13.8.1979)
• Συνέντευξη για το ραδιόφωνο στους Γιάννη Κοντό και Κώστα Παπαγεωργίου (Μάιος 1982)
— Οι στίχοι του Μάνου
• Πρώτη Μαΐου
• Όποιος δει το παλληκάρι
• Ο μέρμηγκας
• Τσε
• Καλημέρα, ήλιε
• Ποιος το ξέρει
• Σ' ακολουθώ
• Το σήριαλ
— Στο στούντιο
- Εργογραφία - Δισκογραφία
• Μουσική για τον κινηματογράφο
• Μουσική για το θέατρο
• Προσωπικοί δίσκοι
• Συλλογές
• Συμμετοχές
• Δίσκοι 45 στροφών
• Τραγούδια του Μάνου Λοΐζου σε άλλες εκτελέσεις
• Σημείωμα